Jubileusz

W tym roku Wspólnota Sióstr Salezjanek na Białorusi obchodzi 30-lecie swojej posługi w naszym kraju.

19 września Wspólnota Sióstr Salezjanek na Białorusi obchodzi 30-lecie swojej działalności w kraju. Właśnie tego dnia trzy dziesięciolecia temu do Smorgoń z Polski przybyła s. Teresa Solniczek FMA. Młoda zakonnica na początku swojej posługi misyjnej pragnęła dostać się do Brazylii, ale znalazła się u źródeł duchowości salezjańskiej na postsowieckiej ateistycznej Białorusi. Wspomnieniami z tego okresu siostra dzieli się dziś z nami. †

Nowy 2019 rok będzie wypełniony jubileuszami i rocznicami. W sposób szczególny uczcimy orędowników diecezji grodzieńskiej: św. Kazimierza, królewicza, w 535. rocznicę jego śmierci oraz 415. rocznicę kanonizacji, a także św. Maksymiliana Marię Kolbego, kapłana i męczennika, w 125. rocznicę jego urodzin. Jakie inne ważne rocznice będą w tym roku dla diecezjan wyjątkowe?

W swej działalności „Caritas” szczególną uwagę poświęca dzieciom, sierotom, niepełnosprawnym, ubogim, emerytom, rodzinom wielodzietnym i niepełnym, a także znajdującym się w trudnej sytuacji, nie zależnie od ich przynależności religijnej, politycznej, rasowej czy narodowej. Dyrektorem organizacji jest ks. dr Roman Raczko. †

Na 100-lecie objawień Matki Bożej Fatimskiej

Objawienie fatimskie oraz objawienie Bożego Miłosierdzia mają wiele wspólnych cech. Przypominają, że jedynym ratunkiem jest reanimacja wierzącego serca. Sedno obu przesłań to skierowane do ludzi wołanie, by zadbali o zbawienie swoje i całego świata. Człowiek bowiem, odwracając się od Stwórcy, zmierza ku katastrofie, siebie samego kierując na potępienie.

“Powiedz zbolałej ludzkości, niech się przytuli do miłosiernego Serca mojego, a ja ją napełnię pokojem” – mówi Jezus do s. Faustyny. „Serca Jezusa i Maryi chcą przez was okazać światu wiele miłosierdzia” – mówi anioł do dzieci z Fatimy. W obu wypowiedziach dostrzegamy wezwania, by świat zwrócił się do Boga. Ratunkiem jest otwarcie serca na nowo. Zarówno orędzie fatimskie, jak i „Dzienniczek” s. Faustyny to wezwanie do ludzi, aby w Sercu Jezusa i w Sercu Maryi odnaleźli najdoskonalszy wzór, a zarazem potrzebne siły do koniecznej przemiany, do nawrócenia.
    Zarówno trzej pastuszkowie, jak i zakonnica mieli wizje piekła. Św. Faustyna w „Dzienniczku” notuje: „Dziś byłam w przepaściach piekła, wprowadzona przez anioła”, po czym wylicza, na czym będą polegały męki piekielne. Opis kończy słowami: „Piszę o tym z rozkazu Bożego, aby żadna dusza nie wymawiała się, że nie ma piekła, albo tym, że nikt tam nie był i nie wie, jak tam jest. Ja, s. Faustyna, z rozkazu Bożego byłam w przepaściach piekła po to, aby mówić duszom i świadczyć, że piekło istnieje”. Jej osobistą odpowiedzią na tę wizję był wzrost w gorliwości: „Kiedy przyszłam do siebie, nie mogłam ochłonąć z przerażenia, jak strasznie tam cierpią dusze, toteż jeszcze goręcej się modlę o nawrócenie grzeszników, ustawicznie wzywam Miłosierdzia Bożego dla nich”.†

Na 100-lecie Objawień Fatimskich

Bóg jest miłością. Wszystkim przebacza i każdego obdarza potrzebnymi łaskami. Kocha miłością bezinteresowną, cichą, pokorną, skromną; miłością, która nigdy nie narzeka i się nie narzuca; miłością doskonałą. Bać się jej może tylko ten, kto ugrzązł w grzechu; ten, którego uczynki i wybory są sprzeczne z wolą miłosiernego Ojca.

Potwierdzają to dzieje od samego początku stworzenia: Adam i Ewa przebywając w raju, byli szczęśliwi, gdyż znajdowali się blisko Pana. Jednak po przekroczeniu Bożego nakazu poczuli przed Wszechmogącym lęk i ukryli się przed Nim (por. Rdz 3, 10). Popełniony grzech nieposłuszeństwa zniekształcił w ich sercach i oczach prawdziwy obraz Boga.
    Każde zło popełnione przez człowieka wymaga odkupienia. To z powodu naszych grzechów Chrystus kiedyś oddał swe życie na krzyżu, otwierając w ten sposób bramę do Nieba. A by ustrzec dusze ludzi przed piekłem, Wszechmocny musi czasami zastosować groźbę, a nawet karę, która jest jednym z koniecznych elementów wychowania w relacjach międzyludzkich. †