Задай пытанне

Хутка ў касцёлах Гродзенскай дыяцэзіі пачнецца час, калі дзеці будуць прыступаць да Першай святой Камуніі. Дзяўчаты ў белых сукенках і хлопцы ў белых альбах стануць сведкамі вялікага цуду і прымуць Цела Хрыста. “Але каб годна перажыць гэтую ўрачыстасць, яны павінны адпаведна падрыхтавацца”, – адзначае сястра Марлена ISSM і адказвае на пытанні, звязаныя з прыняццем аднаго з найважнейшых сакрамантаў.

- У якім узросце дзеці павінны прыступаць да святой Камуніі?
    - Псіхалогія, педагогіка, а таксама мой шматгадовы вопыт указваюць на тое, што малое дзіця адкрыта на свет духоўных каштоўнасцей. Кожны, хто працуе з дзецьмі, ведае: чым больш дабра і простага пазнання Бога мы ўкладзём у іх сэрцы і розумы ў раннім дзяцінстве, тым лепш. Невыпадкова папа Пій Х дапусціў дзяцей да ранняй святой Камуніі, падкрэсліўшы неабходнасць стварэння сапраўднай рэлігійнай атмасферы ў сям’і. Аб’ектыўны парадак, якім мы кіруемся ў нашай дыяцэзіі, – гэта ўзрост 9-10 гадоў. †

Як можа падацца на першы погляд, адказ на пытанне просты. Аднак, калі закрануць дадзеную праблематыку глыбей, можна заўважыць шмат цікавых і нават складаных момантаў.

Навучанне Касцёла адносна гэтага вельмі яснае: “Бог ніякім чынам, непасрэдна ці пасрэдна, не з’яўляецца прычынай зла”. Аднак з дзяцінства, вывучаючы галоўныя праўды веры, кожны католік ведае, што “Бог – Суддзя справядлівы: за дабро ўзнагароджвае, а за зло карае”. Як гэта растлумачыць? На маю думку, кожнае здзейсненае маральнае зло (інакш кажучы – грэх) выклікае ў жыцці чалавека канкрэтныя наступствы. Логіка Божай справядлівасці вельмі простая: калі ты здзейсніў нейкі дрэнны ўчынак, то нясі за яго адказнасць. Рэзультат жа граху заўсёды негатыўны, разбураючы. Таму мы часам успрымаем нейкія жыццёвыя няўдачы, праблемы на працы, цяжкасці са здароўем як Божую кару. На самой жа справе, вельмі часта прычынай гэтых цяжкасцей з’яўляецца безадказнае і неабдуманае жыццё, дзе ёсць месца для граху, а не для Бога. †

Хрысціянін з’яўляецца рэалістам, таму ён ведае, што быць чалавекам – значыць быць кімсьці вялікім, бо яго любіць Бог і ён сам здольны да любові. Аднак хрысціянін адначасова знаходзіцца пад пагрозай цынічнасці і амаральнасці людзей, а таксама ўласнай слабасці. Рэаліст ведае, што ён падобны да марнатраўнага сына, у якога быў мудры любячы бацька і якому ніхто не прычыніў крыўды. Сын з прыпавесці Езуса сам учыніў сабе крыўду, сцвярджаючы, што існуе лёгкі спосаб дасягнуць шчасця.
    Для рэалістаў Вялікі пост – гэта найперш адмаўленне ад таго, што перашкаджае ў іх развіцці і шчасці. Гэта пост ад шуму і наіўнасці. Гэта свядомае адмаўленне ад граху і слабасці. Гэта спыненне легкадумнасці і пошуку толькі часовай прыемнасці любым коштам, нават коштам сумлення, здароўя і жыцця. Вялікі пост – гэта адрачэнне ад эгаізму і цынізму. Гэта пост ад суму і бездапаможнасці, ад пыхі і пачуцця самадастатковасці. Гэта пост, які корміць, бо ежай свядомага і адказнага чалавека з’яўляецца разважанне і разважлівасць, а таксама ўчынкі, вартыя людской годнасці.†

На аснове дадзенай ніжэй класіфікацыі прыкмет бацькі самастойна могуць вызначыць, шкодны мультфільм для дзіцяці ці не. Наяўнасць адной або некалькіх пералічаных рыс у мультфільме служыць падставай для таго, каб не паказваць гэтага прадукту сваім дзецям.

1. Галоўныя героі мультфільма паводзяць сябе агрэсіўна, жорстка, калечаць, забіваюць, прычыняюць шкоду. Прычым усе падрабязнасці гэтага “смакуюцца”, нават калі ўсё пададзена пад маскай гумару.
    2. Дрэнныя паводзіны персанажаў альбо застаюцца непакаранымі, або нават вядуць да паляпшэння іх жыцця: атрымання прызнання, папулярнасці, багацця і г.д.
    3. У сюжэце дэманструюцца небяспечныя, у выпадку спробы іх паўтарэння ў рэальным жыцці, паводзіны. †

Хрыстос і надзея – амаль непарыўныя паняцці, сінонімы. Хрысціянін, які згубіў надзею, пахіснуўся ў сваёй веры. Добрая Навіна, якую прынёс Езус, датычыцца любога чалавека, усяго сусвету, і вельмі важны яе складнік: жыццё, пакуты і добрыя памкненні любога чалавека заўсёды маюць сэнс. Праўда, любоў і справядлівасць абавязкова перамогуць.
    У гэтым сэнсе хрысціянская надзея з’яўляецца неабходным подыхам свежага паветра для кожнага, хто думае пра тое, адкуль чалавек прыйшоў на гэты свет, навошта жыве ў ім і куды з яго пойдзе пасля смерці.

Яшчэ восенню 2013 года Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі зацвердзіла трохгадовы цыкл падрыхтоўкі да юбілею 100-годдзя фацімскіх аб’яўленняў, які будзе святкавацца ў 2017 г. Зыходзячы з фацімскіх аб’яўленняў, год 2014 быў Годам малітвы, 2015 – Годам навяртання, а 2016 будзе Годам надзеі. †

1. Як вітаемся з ксяндзом?
    І вітаем ксяндза, і развітваемся з ім, канешне, па-каталіцку: “Хвала Езусу Хрысту”.
   
    2. Што трэба падрыхтаваць дома на каляду?
    Перш за ўсё, чакаючы ксяндза як дарагога госця, варта прыбрацца дома. У галоўным пакоі (напэўна, не на кухні), падрыхтаваць засцелены белым абрусам стол, на ім – крыж і дзве свечкі. Калі дома ёсць асвечаная вада, яна таксама можа быць пастаўлена на стале.
   
    3. Як выглядае сустрэча ксяндза?
    Вельмі добра, калі святара каля дзвярэй сустракае сам гаспадар. Гэта дэманстрацыя высокай уласнай культуры і павагі да госця. Пасля сустрэчы гаспадар запрашае ксяндза ў пакой для супольнай малітвы. Перад гэтым ён можа пазнаёміць святара з членамі сям’і. Затым адбываецца малітва, пасля якой ксёндз асвячае дом ці кватэру, праходзячы разам з жыхарамі ад пакою да пакою. Пасля асвячэння варта разам сесці і паразмаўляць. На заканчэнне сустрэчы трэба падзякаваць душпастару за візіт і запрасіць на наступны год. †