Задай пытанне

Из двух зол не следует выбирать ни одного: зло оскорбляет Бога, какого бы «размера» оно ни было, и обедняет и разрушает человека, будь оно «большим» или «меньшим». Это утверждение означает, что никакое зло, даже меньшее, не может быть предметом свободного выбора со стороны человека. Оно всегда будет грехом.
Приведем слова из энциклики папы Павла VI «Humanae vitae»: «Если иногда законно допустить нравственное зло, чтобы избежать большего зла или добиться большего добра, незаконно даже по серьезным причинам делать зло так, чтобы из него могло следовать добро (сравн.: Рим 3, 8). То есть нельзя совершать поступки, которые существенно нарушают нравственный порядок, потому что такое действие недостойно человеческой личности, даже когда имеется намерение содействовать личному, семейному или социальному благополучию».
Мы видим, что здесь речь идет о «допущении нравственного зла», а не о «выборе зла», то есть осознанном совершении зла, пусть даже «меньшего», для достижения некоего добра. †

Мы з мужам католікі. Ён ахрышчаны, але не практыкуе веру. Як прымусіць яго хадзіць у касцёл?

Як прымусіць хадзіць у касцёл свайго мужа? Прымусіць... Адабраць свабоду выбару, зрабіць сабе падданым, выхаваць на свой манер – гэта, канешне, абсалютна не адпавядае хрысціянскаму бачанню сужэнства і адносін паміж мужам і жонкай. Выбіраць, хадзіць у касцёл ці не, – свабодная і добраахвотная справа кожнага дарослага чалавека.
    Што датычыць веры Вашага мужа, то з пастаўленага пытання вынікае, што ён не хоча верыць слепа. Катэхізіс Каталіцкага Касцёла, апісваючы характарыстыкі веры, зазначае наступнае: “У веры розум і воля чалавека супрацоўнічаюць з Божай ласкай: верыць – гэта справа розуму, які прымае Божую праўду па загадзе волі, каторую пабуджае Бог праз ласку” (ККК, 155). З вышэйсказанага вынікае, між іншым, што “вера хоча зразумець” (ККК, 158): “Я веру, каб зразумець, і разумею, каб лепей верыць” (св. Аўгустын). †

Роздум над ісцінай аб унебаўзяцці Марыі варта распачаць, разглядаючы два творы мастацтва. Першы – гэта карціна Тыцыяна, дзе адлюстравана Марыя, якая ўзносіцца ў неба ў акружэнні анёлаў. Другі – карціна Дуччо дзі Буонінсенья, на якой мы бачым паміраючую Марыю, а таксама Езуса, які прытуляе да сябе Яе душу. Паміж двума гэтымі адлюстраваннямі існуе напружанне. Згодна з хрысціянскай традыцыяй, Маці Езуса памерла, была ўваскрошана і прынята ў нябесную хвалу. Пад гэтай традыцыяй падпісваюцца таксама некаторыя Айцы Касцёла, напрыклад, Мадэст Ерузалемскі (+630) ці Ян Дамаскін (+749). Марыя павінна была наследаваць свайго Сына і ў смерці, і ва ўваскрасенні. Паколькі Хрыстос стаў падобным да нас ва ўсім, таксама і ў смерці, то няма прычын для таго, каб Маці Езуса павінна была пазбегнуць смерці перад сваім уваскрасеннем. Тут варта прыгадаць словы св. Яна Паўла ІІ, прамоўленыя падчас агульнай аўдыенцыі 25 чэрвеня 1997 года: “Марыя, каб магчы ўдзельнічаць у таямніцы ўваскрасення Хрыста, павінна была таксама разам з Ім прайсці праз смерць. Можна сказаць, што пераход з гэтага ў іншае жыццё быў для Яе выспяваннем ласкі ў хвале, таму можна разумець Яе смерць як свайго роду «засынанне»”. Такім чынам, рэальнасць смерці і рэальнасць унебаўзяцця не з’яўляюцца ўзаемавыключальнымі. †

Адным з распаўсюджаных элементаў сучаснай культуры з’ўляецца вера ў астралогію. Большасць газет, тэлеканалаў і радыёстанцый абавязкова пакідаюць у сваім штодзённым раскладзе месца на тое, каб пазнаёміць аўдыторыю з “парадамі зорак”. Часта нават ад ахрышчаных людзей можна пачуць, што “ў гараскопах няма нічога кепскага”. Здараецца, што астралогію змешваюць з хрысціянствам і кажуць, што раз Бог стварыў зоркі, значыць Ён надзяліў іх уладай уплываць на паводзіны і лёс чалавека. Аднак Касцёл заўсёды рашуча асуджаў і працягвае асуджаць гараскопы. Чаму?

Па-першае, трэба адзначыць, што гараскопы, якія належаць да сферы астралогіі, не маюць нічога супольнага з навукай і навуковымі метадамі. Навукай з’яўляецца астраномія. Яна вывучае палажэнне, рух, структуру, паходжанне і развіццё нябесных цел і створаных імі сістэм. Астранамічная абсерваторыя ёсць нават у Ватыкане. У сваю чаргу астралогія – гэта “група прадказальных практык”, якія прэтэндуюць на вывучэнне ўплыву нябесных цел на чалавека, вызначэнне рыс яго характару, рашэнняў і ўчынкаў, а таксама гістарычных падзей. Яна зарадзілася ў старажытнай Вавілоніі, а адтуль распаўсюдзілася ў Персію, Індыю, Кітай, Грэцыю і Рым. Астралогія звязана з язычніцкім фаталізмам – верай у тое, што нябесныя стварэнні ў стане вырашаць за чалавека яго ўласны лёс. †

Калі католік заключае шлюб у ЗАГСе, ці можа ён потым развесціся і браць шлюб у касцёле з другой? Ці не супярэчыць гэта сцвярджэнню, што любы шлюб, нават грамадзянскі, з’яўляецца сапраўдным?

Грамадзянскі шлюб, заключаны ў ЗАГСе або ў іншай публічнай форме паміж двума няхрышчанымі, з’яўляецца сапраўдным і дзейсным шлюбам, таму што шлюб – гэта натуральны інстытут чалавечага жыцця. Але калі ахрышчаны чалавек уступае ў шлюб толькі ў ЗАГСе, не здзяйсняючы касцёльнага сакраманту сужэнства, то яго шлюб несапраўдны. Такім чынам, ён мае права разарваць гэты саюз і стварыць новы шлюб “у Госпадзе”, які з’яўляецца сакрамантам. Але і ў гэтым выпадку існуе абавязак справядлівасці ў адносінах да папярэдняй грамадзянскай жонкі і агульных дзяцей.

Святой Фома Аквинский писал, что суеверие – это порок, который может заключаться в поклонении тому, кому не должно поклоняться, или же в недопустимом способе поклонения Богу.

Поклоняться «тому, кому не должно», означает культ дьявола, и речь идет о смертном грехе. К этой разновидности греха относится, например, гадание, то есть попытка предсказать будущее или узнать сокровенное недопустимыми методами, противоречащими воле Бога и запрещенными Им. Тяжким грехом является также идолопоклонничество, которое приписывает различные события наличию или отсутствию определенных предметов. Но тут нужно сделать уточнение, ведь мы знаем, что тяжесть греха определяется не только материей, но и согласием воли и осознанием совершаемого поступка.†