Задай пытанне

Тайна исповеди не имеет грани, за которой было бы позволительно открыть завесу конфиденциальности. Это абсолютная тайна, обязывающая каждого без исключения священника во всех без исключения случаях. Исключительность этой тайны связана с особенностью участия священника в наиболее интимной сфере: внутреннем мире пенитента (исповедующегося).
    Внутренний мир человека священен (неприкасаем). Пенитент разрешает входить исповеднику в этот мир только на основании веры в Господа и доверия к священнику как к компетентному помощнику в процессе покаяния.
   Священнику запрещено раскрывать тайну исповеди, даже если за это приходится платить жизнью. Информация, услышанная во время исповеди, не может ни при каких обстоятельствах выходить за рамки данной исповеди, т.е. священник не может ни под каким предлогом пользоваться или возвращаться к той информации, которая присутствовала во время исповеди. Даже косвенное разглашение тайны исповеди (несознательная утечка информации) автоматически дисквалифицирует священника, лишает его сана и приводит к карам, предусмотренным каноническим правом Церкви. Каждый священник знает об абсолютной обязанности сохранения тайны исповеди, неприкосновенность которой важнее жизни священника. †

Недавно давали нам целовать мощи бл. Михаила Сапотько. Зачем эти обряды?

     Почитать мощи святых - выражение нашего почтения к святому, к его героической жизни и, что самое важное для нас, выражает нашу веру в его ходатайство перед Богом за нас. Мощи – это частичка личной вещи (или тела) святого. В каком-то смысле эти вещи можно сравнить с памятными вещами какого-то близкого и дорогого нам человека, которые напоминают нам о нем и о том, что он нам говорил, к чему призывал. С мощами связана также наша вера в то, что Божья благодать особенно сопутствует всему, что было посвящено (в собственность) Господу. Многим людям известны случаи, когда злой дух воздействует на человека из-за того, что человек контактирует с какой-то вещью, местом, которые хозяин ему посвятил. Но не многие задумываются над тем, что Господь действует также особенным образом в посвященных Ему местах и через посвященные Ему предметы, потому что они становятся (посредством молитвы посвящения) Его собственностью (человек, как хозяин места или предмета, полностью вверяет его Богу, как новому хозяину).†

 У перыяд Адвэнту вельмі важным, яскравым знакам, які часта праяўляецца ў дамашняй літургіі, з’яўляецца свечка. Свечкі і ліхтарыкі маюць багатую сімволіку. У літургіі Касцёла як знак, святло яны прымяняліся з IV стагоддзя і былі сімваламі радасці. Аднак галоўнае святло – сімвал Хрыста, бо прарокі прадказвалі Яго як святло (Із 49, 6). Свечка з’яўляецца таксама сімвалам жыцця хрысціяніна, згоднага з Божымі запаведзямі, якое ўключана ў Хрыстовае ззянне. Ёсць некалькі родаў адвэнтавых свечкаў: раратняя – белага ці светла-жоўтага колеру, перавязаная белай стужачкай і аздобленая зелянінай (часцей за ўсё міртам). Яе памяшчаюць на дамашнім алтарыку часта побач з фігуркай ці абразам Божай Маці.
    Такую свечку запальваюць падчас сямейных малітваў. Яна сімвалізуе Марыю, якая ў змрочны адвэнтавы час нясе свету ў сваім улонні Хрыста – Сапраўднае Святло. Каляндарная свечка: на ёй абазначаны даты чатырох нядзеляў Адвэнту ці паасобныя дні гэтага часу. Яе запальваюць падчас сямейных малітваў і яды. Кожны дзень яна гарыць у месцы, вызначаным на гэты дзень. А дапальваецца канчаткова – у час вігілійнай вячэры. Марыйная свечка ставіцца 8 снежня ці напярэдадні вечарам на ўрачыстасць Безаганнага Зачацця НПМ. Яе ўпрыгожваюць зелянінай і кветкамі.†

Перш за ўсё на бацьках ляжыць адказнасць за рэлігійнае выхаванне дзяцей. Так як бацька ці маці вучыць дзіця, каб яно гаварыла: “дзякуй”, “прабачце”, так бацькі павінны навучыць з маленства дзіця маліцца. Малітва павінна мець у сям’і прывілеяванае месца. Малітва можа дапамагаць стварыць цёплыя ўзаемаадносіны паміж бацькамі і дзецьмі, выхоўваючы ў дзіцяці паставу велікадушнасці і любові.
   Самае важнае, каб малітва ў доме не была тэмай для сваркаў, бо ў такой сітуацыі дзіця не будзе кленчыць, каб адгаварыць вячэрнія пацеры ці перахрысціцца перад ядой. Патрэбна кожнае слова малітвы растлумачыць дзіцяці. Не смяяцца з памылкаў, бо гэта можа сканфузіць дзіця і садзейнічаць таму, што яно будзе неахвотна адносіцца да ўсяго, што мае сувязь з верай.
   Спачатку трэба вучыць дзіця простым малітвам, памятаючы пра тое, што малітва павінна быць заўжды дастасавана да інтэлектуальнага і эмацыянальнага ўзроўню чалавека. Нельга чакаць ад малога дзіцяці мудрых тэалагічных выказванняў. Часам бацькі – вельмі амбіцыйныя, таму што імкнуцца замяніць старыя і маланатхняльныя малітвы ўласнай творчасцю. Аднак дзіця павінна маліцца, а не прагаворваць тое, што было створана бацькамі. †

Как верующий должен реагировать на нее?
   Во всевозможных действиях человека, которые можно назвать манипуляцией, есть много моментов, которые до конца остаются неисследованными. Прежде всего потому, что сама манипуляция многообразна. Тем не менее, можно попробовать, в общих чертах, определить её суть.
    Манипуляция - это целенаправленное и укрытое действие, вследствие которого человеку или группе людей стараются навязать ложный образ действительности.
    Как сказал Иоанн Павел II манипуляция унижает достоинство человека, превращает его в предмет внутри манипуляционного механизма (идеологические и экономические структуры). Во многих своих документах Папа приводит конкретные примеры масштабных манипуляций, которые имеют место в современном западном мире: - Под знамёнами настоящей свободы выступает ничем неограниченный либерализм, который ограничивает и нарушает права другого человека (неограниченная свобода заканчивается там, где начинается свобода и права другого); - Искажение сути любви; - Разрушение семейных ценностей в обществе; - Материализм и т.д. †

Што сказаць пра тых, хто не стрымаў сужэнскай клятвы, якую яны давалі перад Богам і мужам (ці жонкай) і заключылі новы грамадзянскі сужэнскі саюз?

   Тут трэба ўдакладніць некаторыя аспекты. Асоба, якая заключыла новае несакрамэнтальнае сужэнства, не можа (згодна з дзейным заканадаўствам Касцёла) прымаць святыя сакрамэнты. Касцёльнае права практычна пазбаўляе асобы, якія жывуць у несакрамэнтальных сужэнскіх саюзах, магчымасці зрабіць сакрамэнтальным заключаны новы саюз, а ў выніку па-за пэўнымі выключэннямі не даруе грахі такім асобам і не дапускае іх прыняць св. Камунію. Гэта не якое-небудзь пакаранне такіх людзей Касцёлам, а негатоўнасць іх прыняць сакрамэнты, абумоўленая паставай саміх асобаў, якія жывуць у несакрамэнтальным саюзе. Яны, знаходзячыся пастаянна ў стане граху, не здольны прыняць дараванне грахоў у сакрамэнце Пакуты, таму што не выконваюць умовы споведзі: цвёрдае пастанаўленне выправіцца ў лепшы бок, а таму не могуць прыняць св. Камунію. †