Pytania i odpowiedzi

Wkrótce w kościołach diecezji grodzieńskiej rozpocznie się czas przystępowania dzieci do Pierwszej Komunii Świętej. Dziewczynki w białych sukienkach i chłopcy w białych albach staną się świadkami wielkiego cudu i przyjmą Ciało Chrystusa. Lecz żeby godnie przeżyć tą uroczystość, muszą odpowiednie się przygotować – zaznacza siostra Marlena ISSM i odpowiada na pytania, związane z przystąpieniem do jednego z najważniejszych sakramentów.

- W jakim wieku dzieci powinny przystępować do Komunii Świętej?
    - Psychologia, pedagogika, ale też i moje wieloletnie doświadczenie mówi o otwartości małego dziecka na świat wartości duchowych. Każdy, kto pracuje z dziećmi, wie, że im więcej dobra i prostego poznania Boga włożymy w ich serca i umysły we wczesnym dzieciństwie, tym lepiej. Nie przypadkowo papież Pius X dopuścił dzieci do wczesnej Komunii św. Zasygnalizował tylko mocno- religijną atmosferę domu rodzinnego. Obiektywny porządek, którym się kierujemy w naszej diecezji, to wiek 9-10 lat. †

Jak może się wydawać na pierwszy rzut oka, odpowiedź na pytanie jest prosta. Jeśli jednak poruszyć tę problematykę głębiej, można zauważyć wiele ciekawych, a nawet trudnych momentów.

Nauczanie Kościoła na ten temat jest bardzo jasne: „Bóg w żaden sposób, bezpośrednio lub pośrednio, nie jest przyczyną zła”. Jednak z dzieciństwa, ucząc się głównych prawd wiary, każdy katolik wie, że „Bóg jest sędzią sprawiedliwym, który za dobre wynagradza, a za złe karze”. Jak to wytłumaczyć? Moim zdaniem, każde popełnione moralne zło (inaczej mówiąc – grzech) powoduje w życiu człowieka konkretne konsekwencje. Logika Bożej sprawiedliwości jest bardzo prosta: jeśli popełniłeś jakiś zły uczynek, to weź za niego odpowiedzialność. Skutek samego grzechu zawsze jest negatywny, niszczący. Dlatego czasem dostrzegamy jakieś życiowe niepowodzenia, problemy w pracy lub problemy ze zdrowiem jako Bożą karę. W rzeczywistości zaś bardzo często przyczyną tych trudności jest nieodpowiedzialne i bezmyślne życie, w którym jest miejsce dla grzechu, a nie dla Boga. †

Chrześcijanin jest realistą, więc wie, że być człowiekiem to znaczy być kimś wielkim, bo kocha go Bóg i on sam jest zdolny do miłości. Jednak w tym samym czasie chrześcijanin jest zagrożony cynizmem i niemoralnością ludzi, a także własną słabością. Realista wie, że jest on podobny do syna marnotrawnego, który miał mądrego kochającego ojca i któremu nikt nie wyrządził krzywdy. Syn z przypowieści Jezusa sam urządził sobie urazę, twierdząc, że istnieje łatwy sposób, aby osiągnąć szczęście.
    Dla realistów Wielki Post to przede wszystkim rezygnacja z tego, co przeszkadza w ich rozwoju i szczęściu. To post od hałasu i naiwności. To świadome zaprzeczanie grzechu i słabości. To zaprzestanie bezmyślności i wyszukiwania tylko chwilowej przyjemności za wszelką cenę, nawet za cenę sumienia, zdrowia i życia. Wielki Post – to wyrzeczenie się egoizmu i cynizmu. To post od smutku i bezradności, od pychy i poczucia samowystarczalności. To post, który karmi, bo jedzeniem człowieka świadomego i odpowiedzialnego jest myślenie i dyskrecja, a także czyny, godne ludzkiej godności.†

Na podstawie poniższej klasyfikacji cech filmów animowanych rodzice mogą samodzielnie ustalić, szkodliwa kreskówka dla dziecka, czy nie. Obecność jednego lub więcej objawów szkodliwej kreskówki służy podstawą do tego, aby nie pokazać ten produkt swoim dzieciom.

1. Główni bohaterowie kreskówki zachowują się agresywnie, okrutnie, okaleczają i zabijają, powodują szkody. Przy czym wszystkie szczegóły tego „smakują się”, nawet jeśli wszystko złożone pod maską humoru.
    2. Złe zachowanie postaci w historii albo pozostaje bezkarne, a nawet prowadzi do poprawy ich życia: uzyskania uznania, popularności, bogactwa etc.
    3. W filmie prezentowane są niebezpieczne, w przypadku próby ich powtórzenia w prawdziwym życiu, dla zdrowia lub życia zachowania. †

Chrystus i nadzieja – prawie nierozłączne pojęcia, synonimy. Chrześcijanin, który stracił nadzieję, zachwiał się w wierze. Dobra Nowina, którą przyniósł Jezus, dotyczy każdego człowieka, całego wszechświata, i bardzo ważnym jest jej składnik: życie, cierpienie i dobre aspiracje każdego człowieka zawsze mają sens. Prawda, miłość i sprawiedliwość na pewno wygrają.
   W tym sensie chrześcijańska nadzieja jest niezbędnym podmuchem świeżego powietrza dla każdego, kto myśli o tym, skąd człowiek przyszedł na ten świat, dlaczego mieszka w nim i gdzie z niego pójdzie po śmierci.

Jeszcze jesienią 2013 roku Konferencja Biskupów Katolickich na Białorusi zatwierdziła trzyletni cykl przygotowania do jubileuszu 100-lecia objawień fatimskich, który będzie obchodzony w 2017 r. Na podstawie objawień fatimskich rok 2014 był Rokiem Modlitwy, 2015 – Rokiem Nawrócenia, a 2016 będzie Rokiem Nadziei. †

1. Jakim pozdrowieniem spotykamy księdza?
   Witamy księdza i żegnamy oczywiście pozdrowieniem katolickim: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”.
   
    2. Co trzeba przygotować w domu na kolędę?
    Przede wszystkim czekając na księdza jak na drogiego gościa warto posprzątać mieszkanie. W głównym pokoju (na pewno nie na kuchni) przygotować stół zaścielony białym obrusem, na nim – krzyż i dwie świece. Jeżeli w domu jest woda święcona, może być również postawiona na stole.
   
    3. Jak wygląda spotkanie księdza?
    Bardzo dobrze gdy kapłana przy drzwiach spotyka sam gospodarz, jest to pokazanie własnej wysokiej kultury i szacunku do gościa. Po spotkaniu gospodarz zaprasza kapłana do pokoju na wspólną modlitwę. Przed tym może on zapoznać księdza z członkami rodziny. Dalej następuje modlitwa, po której ksiądz poświęca dom lub mieszkanie idąc wraz z domownikami od pokoju do pokoju. Po poświęceniu warto wspólnie usiąść i porozmawiać. Na zakończenie spotkania podziękować księdzu za wizytę i zaprosić na następny rok. †