Tradycje chrześciańskie

W czerwcu kierujemy się ku Najświętszemu Sercu Jezusa, ponownie ucząc się, że miłość jest kosztowna, lecz także życiodajna. I oto ścieżki, którymi warto iść, aby pojęcie prawdziwej miłości w naszych umysłach nie zostało zachwiane.

1. Oddanie
   Medytując nad Najświętszym Sercem Jezusa, zdajemy sobie sprawę z tego, jak głęboka jest miłość Boga do nas. Jezus na krzyżu oddał się nam całkowicie, aby udowodnić swoją miłość do nas, i każdego dnia kontynuuje to w Ofierze Mszy Świętej.
    Tak, Jezus daje nam swoje serce za każdym razem, gdy przystępujemy do Komunii, a jedyną rozsądną rzeczą, jaką możemy zrobić, to oddanie Mu w zamian naszych serc. Jednym z pięknych sposobów, by to zrobić, jest poświęcenie siebie Najświętszemu Sercu Jezusa. Akt osobistego poświęcenia znajdziemy prawie we wszystkich modlitewnikach, a także w internecie.
    Pozostaje tylko pobożnie go odmówić i ze wszystkich sił starać się żyć zgodnie z jego treścią. †

W 20-lecie wydania „Apele orędzia fatimskiego” przyjrzyjmy się głównym prośbom Najświętszej Maryi Panny, przekazanym nam przez s. Łucję.

„Ty jednak zostaniesz tu przez jakiś czas”. Te słowa usłyszała z ust Maryi mała Łucja. Matka Boża przychodziła do trzech fatimskich pastuszków na zielonym kawałku pastwiska, który należał do rodziców dziewczyny, lecz tylko jej dała możliwość prowadzenia rozmowy ze sobą.
    Dziewczyna otrzymała pewną misję – miała być świadkiem Nieba wśród ludzi i przekazać im główne przesłanie Fatimskie: nawrócenie i zbawienie siebie i bliźniego. Łucja odpowiedzialnie wykonywała zadanie – hartowała własne cnoty, poświęciła swoje życie Bogu poprzez wstąpienie do klasztoru, a pod koniec życia napisała książkę, w której w precyzyjnych krótkich formułach przedstawiła to, do czego powołało ją Niebo w Fatimie. †

Maj to miesiąc, w którym serca chrześcijan radośnie oddają cześć Najświętszej Maryi Pannie przez szczególne modlitwy i nabożeństwa
    Wierni podziwiają Madonnę, zawierzając Jej własne losy jako Królowej Niebios.

Jeżeli zastanowić się nad życiem Maryi, jako ziemskiej panny – jakie miała cechy charakteru, o czym myślała, co czuła – to uświadomimy sobie, że była prostą kobietą o twardej osobowości. Przyjrzyjmy się uważnie odcinkom życia Maryi z Nazaretu, aby jeszcze bardziej przybliżyć Jej postać. †

W obecnej sytuacji, gdy wielu katolików z obawy przed zakażeniem koronawirusem nie przystępuje do Komunii sakramentalnej albo nie ma możliwości osobiście nawiedzić świątynię, aby wziąć udział w Najświętszej Ofierze, można korzystać z Komunii duchowej. Czym ona jest? Jak prawidłowo ją „przyjąć”?

Komunia duchowa to łączność człowieka z Jezusem Eucharystycznym, realizująca się poprzez pragnienie przyjęcia Komunii sakramentalnej. Jednocześnie takie pragnienie opiera się na wierze ożywionej przez miłość. †

25 marca Kościół katolicki na całym świecie będzie obchodził uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Mamy wyjątkową okazję, aby podziękować i zastanowić się nad życiem. Również w tym dniu można uroczyście przyjąć obowiązek duchowej adopcji dziecka, którego życie jest zagrożone. Istotą tego obowiązku jest to, że człowiek składa obietnicę, w ciągu 9 miesięcy, modlitwy za jedno poczęte dziecko, aby mogło się urodzić, nie stając się ofiarą aborcji.

W 2019 roku na Białorusi urodziło się 87 851 dziecko. Jest to historyczne minimum z okresu od 1945 roku. Jeśli mówimy o innym wskaźniku – liczba przerwanych ciąż, to wyniosła ona ponad 20 000. Jak ważne jest, aby być blisko kobiety, która planuje aborcję i znalezienie odpowiednich słów, takich, które do niej dotrą? Jak w mieście nad Niemnem walczą o prawo do narodzin dzieci? Rozważają eksperci, którzy nie są obojętni w kwestii ochrony życia poczętego. †

Szkoła św. Józefa daje fundament, na którym możemy budować życie chrześcijańskie. Postępując zgodnie z zasadami świętego, łatwiej nam będzie stać się świadkami Jezusa w codziennym otoczeniu, według własnego powołania. I zwyczajnie być szczęśliwym – w ziemskim i niebiańskim świecie.

Jak dobrze byłoby mieć kogoś, kto nigdy nie odmówi pomocy, kto będzie uważnie słuchał i zawsze wspierał. W rzeczywistości każdy z nas ma taką osobę – niepozorną, ale skuteczną. Milcząca postać z Biblii, bez obecności której nie można przedstawić całej wartości dziejów Ewangelii.
    19 marca wspominamy najważniejszego świętego, mającego szczególną łaskę u Boga – św. Józefa. Jego wdzięk dla wierzących wynika nie tylko ze szczególnych zasług u Najwyższego, ale także z doświadczenia zwykłych codziennych trudności. Dlatego chrześcijanie mają rację, gdy szukają jego patronatu w pewnych trudnych sytuacjach – spontanicznych i codziennych. Jego bliskość do nas jest oczywista, ponieważ z Pisma Świętego życie św. Józefa wydaje się najbardziej zrozumiałe dla zwykłego człowieka. Jest nam bliski w pracy, w niewiedzy o swoją przyszłość, w trosce o rodzinę oraz w wychowaniu dzieci. Tak jak my, św. Józef zarabiał na życie, opiekował się bliźnim, przenosił się z miejsca na miejsce i przeżywał drobne radości i lęki. Jednak, Józef zachował jedną odmienność: w każdej sytuacji postępował, jak prawdziwy Boży człowiek. I to daje każdemu z nas powód do refleksji i naśladowania go. †